Polonia szukała wówczas dramatycznie wsparcia w działaniach administracyjnych. Klub pogrążał się w konfliktach z kolejnymi dziennikarzami (m.in. z „Przeglądem Sportowym”, który był wprost obrażany przez rzecznika Polonii, Waldemara Skorupkę), a administracja działała w sposób chaotyczny. Pojawienie się pracownika, który miał doświadczenie w pracy z mediami i nie wymagał jednocześnie pensji wydawało się być optymalnym wyjściem. Objął stanowiska spikera i współpracownika klubu. - Pojechałem do Katowic i zdobyłem papierek pozwalający na spikerkę. Imprezowaliśmy, śpiewaliśmy – każdy o swoim klubie – i tyle ze szkolenia – wspomina z uśmiechem.

Od tamtej pory Polonia przeszła rewolucję. Po śmierci wieloletniego sponsora i kibica Polonii, Jana Ranieckiego, „Czarne Koszule” ledwo wiązały koniec z końcem i znalazły się w poważnych tarapatach. Znajdujący się na zakręcie klub, zakupił za symboliczną kwotę biznesmen i właściciel holdingu deweloperskiego JW Construction, Józef Wojciechowski. - Polonia wchodzi w nową erę! – zapowiadały media. Szybko okazało się, że za wielkimi pieniędzmi przedsiębiorcy nie muszą stać sukcesy piłkarzy. Klub z Konwiktorskiej spadł do drugiej ligi, a także w niej radził sobie co najwyżej przeciętnie.

Tam jednak, gdzie nie sięgało oko kibica, odbywały się poważnie zmiany. Wieloletnich działaczy zastąpili nowi ludzie. Mimo, że Wojciechowski wciąż żonglował nazwiskami szefów klubu, w klubowej hierarchii piął się niezmiennie Drygalski. Ze stanowiska spikera i współpracownika, stał się osobą odpowiedzialną za kontakt z mediami. Wkrótce później awansował na prokurenta zarządu, by ostatecznie zająć stanowisko dyrektora klubu. Z miejsca stał się ulubieńcem kibiców, bo jego decyzje – choć ograniczone skromnym budżetem – stanowią powiew świeżości w zaniedbanej marketingowo Polonii. – Nasz klub powinien kojarzyć się silnie z tradycją warszawską, ze swoim inteligenckim charakterem. Kibic „Czarnych Koszul” różni się od sympatyków innych klubów – przekonuje, jednak zastrzega, że wielu projektów wciąż nie może realizować. – Nie na wszystko są środki i w efekcie jesteśmy w przysłowiowym lesie – ubolewa.

Sprzątanie pozostałości po wielu latach stagnacji są kluczowym motywem działań Drygalskiego w Polonii. Rozpoczął m.in.  proces kreacji marki Polonii przez wspólny projekt wychowania kibicowskiego z Muzeum Powstania Warszawskiego i Stołeczną Policją. - Nasz obiekt odwiedziły tysiące warszawskich uczniów. Część muzealna to hołd dla Powstańców i nadzieja na to, że o ich bohaterstwie młodzi ludzie będą pamiętać, a policjanci uczą wzorców zachowań na stadionie. Sporo naszych gości pojawia się potem na meczach z rodzicami – przekonuje. Akcja okazała się wielkim sukcesem, który przyniósł Polonii medialny rozgłos, a terminy zajęć zarezerwowane są na miesiące do przodu.

Drygalski przyznaje jednak, że do zrobienia jest znacznie więcej niż zarządzanie klubem „na teraz, na już”. - Wszystkie polskie kluby, za wyjątkiem dwóch, może trzech, robią dziesięć procent tego co powinny. U nas nie dostrzega się jeszcze faktu, że klub piłkarski to dwie drużyny – jedna, która gra na boisku i druga, która codziennie rozgrywa swoje mecze w biurach i przy komputerach – ubolewa. Dyrektor Polonii pytany o plany na najbliższą przyszłość, ucieka od tematu Polonii. – Założyć rodzinę, skończyć pisanie książki, wznowić gatunek reportażu telewizyjnego – wymienia i nie wyklucza powrotu do dziennikarstwa. Kto wie, czy w takiej sytuacji sam nie stanie się bohaterem jakiegoś transferu w zimowym okienku?

Lat 28. Sport to jego pasja odkąd zaczął mówić – przynajmniej tak twierdzi. Absolwent dziennikarstwa na Uniwersytecie Warszawskim. Jeszcze na studiach związał się z koncernem medialnym Solorza-Żaka – najpierw pracował w TV4 jako reporter i wydawca „Dziennika”, aby później przenieść się do Polsatu Sport, gdzie specjalizował się w komentowaniu kolarstwa. Kibicem „Czarnych Koszul” jest dzięki dziadkowi, który zabierał go jako dziecko na mecze. W Polonii przeszedł wszystkie szczeble – od pracującego społecznie stadionowego spikera, przez specjalistę ds. marketingu do stanowiska dyrektora klubu. Na co dzień słucha ostrej, metalowej muzyki, a jego ulubionym środkiem transportu jest – jak na komentatora kolarstwa przystało – rower.

~ksp_1911

Odpowiedz »

Panie Adamie - wielkie dzięki za te 3 lata pracy w Polonii, powodzenia w nowej pracy!